(เห็นครับบ)

เขาเช็ดหน้ากับถุงขนมแล้วส่งเสียง ฮึ! แบบรำคาญออกมาจากในคอ นอนรอกินขนมเห็ดที่เซออนกำลังทำ

กินขนมในมือรอเวลาเลยดีมั้ยนะ? พอคิดแบบนั้นแล้วจึงเปิดห่อแล้วนอนกินสบายใจเฉิบเลย

"ผมกินได้อีกนะไม่ต้องห่วง"

เอย์จิพูดเผื่อว่าอีกคนจะถามเขา กระเพาะของแมวขนทองตัวนี้ไม่น้อยเลย

"อย่ามาเนียน ไปทำกับข้าวไป"

เขาดันหน้าเซออนออกไป ถ้าขาไม่เจ็บที่จะใช้ยันอาจจะเป็นเท้านะ

เอย์จิขยับเบียดออกไปจนจมพนักโซฟา ไม่ลืมคว้าถุงขนมอันเดิมกลับมากอดไว้ อย่ามาพรากของกินไปจากเขาแบบนั้นสิ!

"ผัดก็ดี เอาแบบที่อร่อย ๆ"

ขึ้นชื่อว่าเห็ดที่เขาชอบ ต่อให้ปิ้งจนไหม้เขาก็ยังพูดว่าอร่อยนั่นแหละ

ตอนนี้เขาย้ายตัวเองมานอนเล่นบนโซฟาแล้ว กินแล้วนอนกลายเป็นแมวอ้วนไม่ได้เกินจริง พร้อมกับนอนหงายกอดถุงขนมไว้ ความรู้สึกที่อยากกินแต่ไม่อยากกินกำลังตีกันอยู่

พอได้ยินเสียงประตูเขาก็หันไปมอง เห็นเห็ดเยอะแยะในมือเซออน ริมฝีปากก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจแล้วหันไปนอนกอดถุงขนมต่อ

"อือ ไม่อยากลุกเดินแล้ว"

ความหมายก็คือไม่ไปไหนหรอกและเอาขนมในตู้เย็นมาให้ด้วย เขาตักสตูว์เนื้อเข้าปากแล้วเคี้ยวแก้มตุ่ย

"รีบไปรีบมา"

ไม่ได้ห่วงแค่อยากกินเร็ว ๆ เท่านั้นเอง นอกจากเรื่องกินแล้วแมวตัวนี้จะใจอ่อนกี่โมงกันนะ โดนดูแลดีขนาดนี้

เขาเลิ่กคิ้วข้างหนึ่งรู้สึกว่ามันแปลกแต่ก็ไม่รู้ว่าแปลกที่ตรงไหนจึงละความสนใจไป

"อยากกินเห็นเยอะ ๆ"

คิดถึงแปลงเห็ดหลังห้องเรียนมาก อยากกินเมนูเห็ดแก้หิว แน่นอนว่าต้องไม่ลืมขนม

"อยากกินขนมเยอะ ๆ"

เอย์จิตักสตูว์เนื้อเข้าปาก ความอุ่นร้อนทำให้ร่างกายรู้สึกดีขึ้น รสชาติก็ไม่เลวเลย แต่ก็ไม่มีอะไรสู้เห็ดได้หรอก

เขานั่งแกว่งขาข้างที่ไม่เจ็บอยู่บนเก้าอี้ นัยน์ตาสีม่วงอ่อนลอบสำรวจมองไปรอบห้อง บางทีอาจจะมีขนมเก็บไว้สักที่ หิวข้าวด้วย หิวขนมด้วย หิวขนาดที่กินเห็ดได้เป็นร้อยดอกเลยล่ะ

แล้วก็มีถ้วยสตูว์เนื้อหอม ๆ มาวางลงตรงหน้า เขาเงยขึ้นมองคนผมฟ้าสลับกับอาหาร

"...."

แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร มันดูน่าอร่อยมากเลย ปัญหาคือแค่นี้มันไม่น่าจะอิ่มหรอกนะ

เอย์จิคลุมหัวด้วยผ้าขนหนู เดินกระเพลกเกาะกำแพงตามกลิ่นอาหารไปจนถึงห้องครัว

"เซออน"

เขาเอียงหัวออกมองจากข้างประตู อารมณ์ดีขึ้นมากเลยหลังจากอาบน้ำเสร็จ อยากเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ มากแต่ก็ติดปัญหาที่ขา

"หิวแล้ว"

"ผมมีผนังให้ประครองตัวเอง ไปเองได้ครับ"

ว่าจบก็หอบของเข้าห้องน้ำไปทันที ในที่สุดก็จะได้ถอดชุดเยิน ๆ นี่สักที เขามองเงาสะท้อนตัวเองบนพื้นน้ำก่อนจะคิดไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

"..."

แอ่งน้ำสีแดงนั่นน่ะ เฮ้อ ช่างเถอะเลิกคิดถึงมันดีกว่า เขารีบอาบน้ำจัดการตัวเองเร็ว ๆ แล้วก็ออกมา ชุดตัวโคร่งหลวม

"อื้อ"

เขาตอบแล้วหยุดคิดไปสักพัก อาบน้ำไปก็ไม่มีชุดเปลี่ยนนี่นา เลยหันกลับไปมองเซออนตาปริบ ๆ

"นายถือมั้ย? ขอยืมชุดหน่อยสิ"

ส่วนเขาไม่ถือ อะไรก็ได้ที่เป็นชุดสะอาดเขาก็ใส่ได้หมดนั่นแหละ รีบอาบน้ำจะได้นั่งพักสบาย ๆ สักที

"ถ้าไม่โอเคก็พาผมกลับหอเถอะ"

"อะไรก็ได้"

ที่ไม่ใช่อะไรก็ได้ตามที่พูด เขาไม่รู้ว่าอยากกินอะไรแต่ถ้าได้เมนูที่ไม่อยากกินมาก็ไม่กินเหมือนกัน

"ยืมห้องน้ำด้วย"

ตั้งแต่กลับมาเขายังไม่ได้อาบน้ำเลยด้วยซ้ำ แน่นอนว่าผ้าปูที่นอนของเซออนตอนนี้น่าจะเปื้อนสีแดงไปหมดเลย

"แล้วก็ไม่ต้องช่วยด้วย ผมเจ็บขาเฉยๆไม่ได้ขาหาย"

เขาลุกขึ้นกระเพลก ๆ เกาะไปตามมุมห้องตามเฟอร์นิเจอร์เพื่อไปห้องน้ำ

เขาชักมือกลับ ปากน้อย ๆ เบะออก ตอนนี้หลงเหลือเพียงละอองน้ำตาบางเบาที่เกาะอยู่ปลายขนตาและรอยแดงจาง ๆ ที่ขอบตาเพียงเท่านั้น

"เจ็บมาก หิวด้วย"

เอย์จิมองคนด้านล่างก็จะส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ เริ่มงอแงอีกครั้ง

"เพราะนายเอาอาหารของผมไปทิ้ง เอามาคืนเลยนะ"

จะไม่ยอมให้อภัยอย่างเด็ดขาด โกรธมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เลยนะ!

เอย์จิปาดน้ำตาออกลวก ๆ แล้วกอดอก

"ไม่ให้อภัย จะไม่คุยด้วยแล้ว!"

ว่าจบก็หันหน้าหนี หยดน้ำก็ร่วงเผลาะลงจากหางตาไม่หยุด อย่างไรเขาก็เป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งการแสดงออกมาบางครั้งมันเลยเป็นแบบนี้

" ฮือออ! "

เขาเจ็บขา เขาหิวข้าว แล้วเขาก็รำคาญเซออนแล้วด้วย

"ทำไมต้องดุด้วย..."

เขาเม้มปากแน่น ความรู้สึกที่ประเดประดังเข้ามาทำให้เขาควบคุมอารมณ์ได้ยาก ทั้งเหนื่อยทั้งเจ็บจากการต่อสู้ ทั้งหิวเพราะมีคนเอาอาหารของเขาไป

"ฮึก..อย่ามาดุผมนะ!"

มันจึงกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำใสรอบนัยน์ตาสีม่วงซีดจากความเหนื่อยล้า ตอนนี้เขาโกรธ โมโห และน้อยใจมาก ๆ เลยด้วย

แต่ก็รำคาญตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้อีกเช่นกัน

เขาขยับตัวพยายามลงจากการอุ้มของอีกคนเมื่อก้าวเข้าเขตโรงเรียน

"ปล่อยผม ผมจะกลับเอง"

เอย์จิพูดโดยไม่มองหน้าเซออน แน่นอนว่าเขารับรู้ถึงความเป็นห่วงจากอีกฝ่ายแต่แล้วอย่างไร? เขาอยากจะกลับเอง เขา(จะ)ไหว

ที่พักของเอย์จิเป็นหอพักนอกโรงเรียน ซึ่งเดินไปไม่เท่าไหร่ก็ถึงแล้ว(ในตอนที่สภาพขาปกติน่ะนะ)

"ฟังอยู่รึเปล่า?"

(/ชี้)