คนเราสามารถตัดสินความพยายาม ความตั้งใจ หรือตัวตนของคนคนนึงผ่านคลิปแค่ 1-3 นาทีได้ด้วยหรอวะ ทำไมสังคมถึงใจร้ายกับคนธรรมดาคนนึงที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนได้ขนาดนี้

หลังจากปล่อยชีวิตเหลวเป๋วไปพักนึงเพราะเจ็บหนักเรื่องนิยาย ตอนนี้จะกลับมาตั้งใจใช้ชีวิตละ จะตั้งใจแต่งนิยาย ตั้งใจทำขนม ตั้งใจออกกำลังกาย ตั้งใจดูแลตัวเอง ถึงชีวิตจะโดนทำร้าย แต่กุก็จะไม่ซ้ำเติมตัวเอง ดูซิจะมีอะไรดีขึ้นมั้ย

กุนึกว่าหมากุขู่กัน สรุปคือนางแค่นอนกรน5555

1 ปีที่แล้วกุหนักจริง ตัดสินใจละ ถ้าไม่มีสำนักพิมพ์ไหนรับเพลงรักมหานครอีก กุจะไปบวชชีพราหมณ์สักพัก ลาศีลตอนไหนค่อยว่า ไม่รู้จะเอาไงกับชีวิตต่อเลยกุ

เมื่อวาน ถล่มทับรถไฟ
วันนี้ ถนนพระราม 2 ถล่มทับรถยนต์
บริษัทเดียวกัน 😭

สักวันสิ่งที่เราตั้งใจทำจะต้องออกดอกออกผลแน่นอน

เราแม่งเหนื่อยอะ ตอนนี้มีพล็อตนิยายเยอะแยะไปหมด อยากแต่งมันไปเรื่อยๆ แต่สภาพเราคือแต่งอะไรมาก็ไม่มีคนอ่านสักเรื่อง ปีที่แล้วเราทุ่มเทกับนิยายไปหลายเรื่อง แต่ก็ไม่มีฟีดแบ็ก ไม่มีสำนักพิมพ์ตอบรับ ไม่มีคนอ่านซื้อ ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง เป็น 1 ปีที่โคตรเสียเปล่า ตอนนี้เงินก็ค่อยๆหมดไปทุกทีแล้ว เราอยากแต่งนิยายต่อ แต่เาก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะถึงวันของเราสักที

พูดกันตามตรงว่าคาดหวังกับเพลงรักมหานครมาก เพราะเราทิ้งทุกอย่างเพื่อตั้งมตเขียนเรื่องนี้ ถ้ายื่นไปครบทุกสำนักพิมพ์แล้วแต่ไม่มีที่ไหนรับเลยก็เคว้งเหมือนกัน ไม่รู้จะำไง เพราะลงเองไม่มีคนอ่านคนซื้อแน่ๆ ครั้งนี้คงได้บวชชีพราหมณ์ของจริง

ช่วงนี้เอื่อยๆเฉื่อยๆ แต่งนิยายละก็นอนทั้งวัน เลยออกมานั่งตากแดด สังเคราะห์แสงแม่งบ้าง ให้กำลังใจตัวเองไปวันๆ ว่าสักวันนิยายที่กุนั่งปั้นหลังขดหลังแข็งทั้งวันจะต้องผลิดอกออกผลบ้าง ถึง 1 ปีที่ผ่านมาจะไม่เคยมีดอกมีผลอะไรกลับมาให้กุจับต้องบ้างเลยก็ตาม5555 แต่ชีวิตมึงคงไม่แย่ ไม่ล้มเหลว ไม่ซังกะตาย ไม่สิ้นหวังแบบนี้ตลอดไปหรอกว่ะ กุเชื่อแบบนั้น

เหนื่อย อยากร้องไห้ แต่ไม่ร้องไห้หรอก กุจะสู้จนกว่าแม่งจะได้

เมื่อแม่กุกับตายายขึ้นรถด้วยกัน แม่กุจะฟังเพลงพัชรา แวงวรรณ ส่วนตายายกุจะฟังเพลงน้องต้นข้าว แน่นอนว่ากุต้องเปิดน้องต้นข้าว เพราะกุก็อยากฟังเหมือนกัน

ถ้าการย้ายประเทศเป็นเรื่องยากสำหรับเรา งั้นลองพัฒนาประเทศนี้ให้เป็นที่ที่เหมาะกับการใช้ชีวิตมากขึ้นดีไหมนะ ไม่ใช่เพื่อแค่ตัวเอง แต่เพื่อบุคคลที่จะต้องเติบโตไปในประเทศนี้ในอนาคต

ลองดูอีกซักตั้งละกัน 💪

สังคมไทยแม่งเหี้ยจนกุไม่อยากให้เด็กคนไหนต้องมาโตในสังคมเหี้ยๆแบบนี้อะ

อยากแต่งซีรีส์หมาเด่กข้างบ้านแล้ววววว

เห็นความคิดผู้ใหญ่แต่ละคนในประเทศแล้วกุเหนื่อยมากอะ เหนื่อยที่ต้องอยู่ในสังคมที่แม่งปฏิเสธความก้าวหน้าทุกวิถีทาง กุอยากหนีไปบวชชีตลอดชีวิต

ผู้ใหญ่แม่งเก่งแต่กับเด็ก เห็นใครอายุน้อยกว่าหน่อยไม่ได้ แก่กว่าแค่ 10 ปี 20 ปี ก็ต้องเสนอหน้าไปสอนทั้งที่เขาไม่ได้ร้องขอ ใครเอ่ยที่สาระแน

ขอให้เพลงรักมหานครได้ตีพิมพ์ สาธุ

คนสมัยนี้ไม่ชอบขี้หน้ากันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง บางคนวางตัวดีมาก ไม่เคยทำอะไรใคร แต่ก็หาเหตุผลงี่เง่ามาเกลียดเขาให้ได้ สาเหตุที่กุโคตรไม่ชอบสังคมที่มันเป็นอยู่ตอนนี้เลย เพราะสิ่งที่กุเคยเจอแม่งไม่เคยหายไปจากโลกใบเหี้ยๆนี่สักที

ปีนี้สภาพกุแม่งทุเรศขนาดไหน กุนั่งเปิดเพลงลูกบ่แพ้ตอนนั่งปั่นงาน ละงานนั้นขายไม่ออกด้วย และก็มีตอนที่กุนั่งร้องไห้ตอนสวดมนต์ กุสวดไปสะอื้นไปจนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่น่าฟังรู้เรื่อง สภาพกุแม่งโคตรทุเรศ แต่กุก็ผ่านมาได้ว่ะ กุเคยถามว่าขณะที่คนอื่นประสบความสำเร็จ แต่กุมีอะไรวะ ตอนนี้กุมีคำตอบละ กุมีตัวของกุเองที่แม่งโคตรแข็งแกร่ง มีจิตใจที่โคตรสู้ และกุจะสู้กับแม่งต่อไป จนกว่ากุจะชนะ เจอกันปีหน้า

ปีนี้ทั้งปีแม่งหนักจริง เพราะกุผิดหวังและล้มเหลวแม่งทั้งปี โดยเฉพาะเรื่องนิยาย กุอยู่กับความว่างเปล่า ความเงียย การถูกปฏิเสธ ความผิดหวัง ความเจ็บปวด และความล้มเหลวมาทั้งปี แต่แม่งกุก็ยังไม่ยอมแพ้ และกุยังไม่ตายด้วย ไอเหี้ย กุโคตรหนังเหนียว กุเป็นลูกพระเจ้าตากอ่อวะ หรือเป็นลูกพระองดำ555555

ไม่เคยอยากมีแฟนมาก่อนจนได้รู้จักบินฮ่าว เขินหมาเด็กกับพี่คนสวยอะ