The station is enormously crowded. Looking over heads as we descend the escalator. Maybe normal for a Saturday afternoon, maybe extra busy because of the beautiful weather. We take the streetcar to avoid the crowds in Damrak. At the Keizersgracht, we leave the streetcar, and I walk the wrong way, as it is pre-programmed towards FOAM, but for Huis Marseille…

Te hard gefietst, sta ik hijgend in wachtkamer 2 van Radiologie. Ik hang mijn jas aan de kapstok die bijna omvalt onder het gewicht van mijn winterjas met pocketcamera in de zak. Ik kijk naar de versleten rode coronalijnen over het groene linoleum. Niet weggehaald, zodat ze hier gelijk weer de anderhalve meter kunnen invoeren. Ik hoop het niet. Dat was wel genoeg voor een mensenleven.

Hoi, Gisteren was weer een mooie winterdag met lage zon die lange schaduwen werpt, een beetje heiig, koud. We wandelen met de hond naar Egmond-Binnen. Door de polder langs een weg die normaal kalm is, maar nu druk blijkt te zijn: er is een weg afgesloten richting Castricum. Een tunneltje onder de weg door is gruizig. Aan de andere kant is een stukje niemandsland, er staat een autowrak.

Afgelopen week maakte ik tijdens een wandeling een foto van dit bord. Dit soort bordjes vind ik heerlijk. Zet twee dingen naast elkaar en je kunt er een verhaaltje bij bedenken. Vaak is het de tekst of een afbeelding die een beeld ambigu en interessant maakt. Lange tijd fotografeer ik dit soort tekstjes en categoriseer ze. Zo ontstaat een hele serie van gekke borden, briefjes en mededelingen in verschillende categorieën.

Een meisje loopt huilend de speeltuin uit. 'Stoppen met huilen!' roept vader die achter haar aan loopt. 'Doe ff rustig,' zegt de moeder met gedempte stem. Het meisje huilt nog. 'Stoppen met huilen!' roept vader nog eens naar het meisje. 'Doe ff normaal,' sist de moeder naar de vader. Het meisje klimt tegen haar moeder op. 'Je moet stoppen met mij corrigeren, Lies.

Om een uur of drie breekt de zon door en werpt lange schaduwen over het land. Naar buiten en een rondje foto's maken. Op de parkeerplaats bij Egmond aan Zee tref ik beelden bij een marktwagen die mij aan Eggleston doendenken. Ik maak foto's van dit niets. Eigenlijk is Eggleston wel de leukste van zijn generatie. Niet qua persoon, maar qua instelling.

Hoi, Ik lees Stephen Graham uit, Het geluk van de wandelaar. Ik kreeg het boek, en het is best goed. Geschreven rond 1925, maar nog steeds leuk. Verrassend genoeg gaat het niet over specifieke wandelingen. Het zijn aparte hoofdstukjes over verschillende onderwerpen die meer met filosofie en praktische zaken van wandelingen te maken hebben. Van wandelschoenen tot notities maken. Volgende op de stapel is…

Mijn notitieboekjes zijn lange tijd een chaos geweest (en nog steeds wel een beetje). Ik wisselde van boekje, maakte onregelmatig aantekeningen, sloeg soms maanden over. Het was even zoeken daarom om te vinden dat ik op deze dag in 2016 het volgende schreef. Ik was toen in de Verenigde Staten voor werk. De kamer van het Hilton Double Tree is groot.

Ik stap uit en open het achterportier. Ik haal mijn camera uit mijn rugzak. Kinderen zwermen langs me heen. Ik schat ze tussen de tien en vijftien jaar oud. Ze doen een spel bij de stenen put op het midden van het pleintje. Hun spel werpt stofwolken op in het droge gravel van het pleintje. Ik leg mijn camera op een statafel naast me.

Een regenachtige dag in Osaka: het Osamu Tezuka Manga Museum in Takarazuka, het History Museum en de eindeloze Tenjinbashi winkelstraat.

Lunch langs de rivier in Osaka 25 maart 2023 Naar Osaka We reizen verder met de Limited Express Thunderbird naar Osaka. Een week Japan We zijn nu al meer dan een week in Japan. Tokyo is een overzichtelijke heksenketel. Soms moet je je door flessenhalzen wurmen, zoals op stations of markten. En natuurlijk op de toeristische trekpleisters. Aan de andere kant, als je je even buiten de overvolle paden begeeft, is het plotseling enorm rustig, zelfs sereen.

Super sushi Een kalme dag. Slecht weer. Vooral in de ochtend regent het hard, zoals voorspeld. We gebruiken deze tijd voor het aan elkaar knopen van de open eindjes in de reisplanning van de komende week. ’s Middags klaart het wat op. We wandelen naar de geisha-wijk Higashi Chaya. Onderweg schieten we een sushi-restaurantje binnen om wat te eten. Er is plaats voor 15 tot 20 mensen, maar de zaak is bijna leeg.

De roman Wereld en wandel van Michael K van John Coetzee is een vreemd boek. Een zwakbegaafde of autistische man (ik wil de psychische kwalificatie even daar laten) met een hazenlip woont in Kaapstad jarenlang bij zijn moeder. Hij raakt aan de grond nadat zijn moeder haar baan is kwijtgeraakt. Zijn leven wordt een scharrelend bestaan, vol tegenslagen, waar hij wonderbaarlijk flexibel maar ook naïeve (en misschien wel daardoor flexibele) wijze zijn weg in vindt.

Op 3 januari liep ik een rondje bij Egmond-Binnen. Een paar blokjes voor het Noord-Holland Grid Project die ik nog niet had. Blokjes waar je alleen kunt komen via een doodlopend pad. Een verhard pad loopt achter de boerderijen langs, dwars door de weilanden. Een jongen staat bovenop een berg te scheppen. Tegen de blauwe hemel steekt zijn gravende silhouet mooi af.

Drie boeken over onderdrukking achter elkaar: The Handmaid's Tale, Mensenwerk, en nu Sneeuw. Pamuk schrijft in Sneeuw een verhaal in een verhaal in een verhaal. Het werkt. Zelfmoord en verliefdheid: de redenen om naar Kars te komen De Turkse dichter Ka woont in Duitsland en reist af naar het Turkse plaatsje Kars. Hij wil zijn oude geliefde Ipek ontmoeten en haar ten huwelijk vragen.

Ook dit lijstje van de beste non-fictieboeken die ik in 2025 las in willekeurige volgorde. Sally Mann - Art Work Een biografie die in tegenstelling tot wat de titel zou kunnen suggereren vooral een zeer levendig boek over het leven van de fotografe. De levenslessen komen mee maar overheersen niet. Oliver Burkeman - 4000 weeks Relax en keep going. Een relativerende aanpak voor een betekenisvol en productief leven zonder de stress.

23 maart 2023 Kanazawa Bij Ishikawamon Coffee, waar we gisteravond dineerden, ontbijten we bij de ontzettend aardige oude dame. Het ontbijt is eenvoudig, maar prima. De Nagamachi wijk en de tuinen We wandelen naar Nagamachi, de voormalige wijk van de samoerai van de Maeda-clan. Nu staan er nog oude houten woningen, sommige zo goed als origineel. De sfeer is rustig, misschien wel dankzij het zwaarbewolkte weer dat regen dreigt.

In de nieuwjaarspolder heerst nat, koud en wind. De dunne vochtige wind kruipt door de kieren van mijn jas in mijn nek. Na tien minuten klemt mijn spijkerbroek zich klam tegen mijn bovenbenen aan. Op deze vlakte van niets komt iemand me tegemoet. Een vreemde driehoekige vorm steekt boven de vlakte uit. Als de persoon dichterbij is gekomen zie ik dat het een vrouw is die een enorme sjaal om haar hoofd en bovenlichaam heeft geslagen.

27 december 2024 Vandaag liep ik een rondje blokjes van het Noord-Holland grid project bij Bergen. Een langetermijnproject waarin ik de provincie systematisch fotografeer. Bergen ligt vlakbij, maar toch ging ik grotendeels door een gebied waar ik nog nooit was geweest. Ik parkeer bij de voetbalvelden van FC Bergen. Het is bewolkt en gelukkig staat er niet meer die ijskoude wind van gisteren.

22 maart 2023 Na twee dagen in de bergen van Nikko is het tijd voor de westkust. We reizen 600 kilometer naar Kanazawa, van Nikko naar de westkust van Honshu. Voor de zekerheid controleren we onze reisplannen bij het JR station in Nikko, nog niet helemaal gewend aan het treinensysteem. Maar de trein rijdt als we dachten. We regelen hier ook gelijk de rest van de reserveringen voor de tot nu geplande Shinkansen ritten.

Ik maakte deze week een nieuwe mixtape. Geïnspireerd door het herlezen van Greil Marcus’ Stranded - Rock and Roll for a Desert Island - waarin verschillende mensen gevraagd worden welke platen ze mee zouden nemen als ze naar een eenzaam verblijf op een eiland zouden worden verbannen. Het is een interessante verzameling essays over deze albums, aangevuld met Marcus' eigen lijst van platen die hij als essentieel beschouwt voor de rock-'n-roll-ervaring.

“We discover who we are by being who we are and making what we make.” This raw truth, from Sally Mann’s memoirs in Art Work (subtitle: On the Creative Life), captures the unvarnished, direct, and human core of her work. Both in photography and now in writing. The Southern Voice: No Bullshit, Just Story Forget polished, theoretical treatises on creativity. Sally Mann’s writing has the same extraordinary, direct tone as her photography, delivered in the cadence of her Southern American accent.

21 maart 2023 - Nikko Het hotel biedt geen ontbijt, maar op de eerste verdieping is een klein zitje waar we zelf filterkoffie kunnen maken. Een bejaard echtpaar helpt ons. De vrouw is vriendelijk en behulpzaam, geduldig uitleggend hoe het koffiezetapparaat werkt. De man is nors en kortaf, knikkend als we iets vragen maar verder niets zeggend. "My son," zegt de oude vrouw.

Na The Handmaid’s Tale van Margaret Atwood las ik Mensenwerk van Han Kang. Beide dystopische boeken delen een dystopische wereld, maar waar ik Atwoods verhaal over onderdrukking al kende, verraste Kang me met een vergelijkbare, maar onverwacht rauwe benadering. De overeenkomsten tussen de twee romans zijn fascinerend, maar het zijn juist de verschillen die ze zo indringend maken. Religie en macht: de wortels van onderdrukking…

In maart 2023 reisden we 38 dagen door Japan. Hier volgt het complete verslag: van de drukte van Tokyo naar super-sushi in Kanazawa, fietsen in Hiroshima, een festival op Shikoku, tot Kyoto's tempels en de stranden van Kamakura. Over deze reis Duur: 38 dagen (912 uur) Periode: Maart-april 2023 Route: Tokyo → Nikko → Kanazawa → Osaka → Hiroshima → Matsuyama → Kochi → Kyoto → Nara → Kamakura → Tokyo…