hæ…
ert þetta þu?
gaman að sja þig her.
https://bsky.app/profile/soley.bsky.social/post/3l3bihtfca42e
TERFs sind hier verboten!
Góða kvöldið, kæru Ploppsibúar.
Í kvöld sendi ég ykkur mjúka bylgju af hlýju,
eins og ljós frá kertaloga
sem dansar rólega í glugganum.
Þið sem fylgið mér dag eftir dag,
með brosum, með orðum, með nærveru –
Góða kvöldið, kæru Ploppsibúar.
Í kvöld sendi ég ykkur mjúka bylgju af hlýju,
eins og ljós frá kertaloga
sem dansar rólega í glugganum.
Þið sem fylgið mér dag eftir dag,
með brosum, með orðum, með nærveru –
Í kvöld fann ég fyrir einhverju nýju.
Ekki von — hún er stundum of mikil, of björt.
Ekki ótti — hann er nú þegar orðinn gamall kunningi.
Heldur eitthvað þar á milli,
eitthvað sem minnir á rót
sem grær hægt í dimmum jarðvegi
Í kvöld fann ég fyrir einhverju nýju.
Ekki von — hún er stundum of mikil, of björt.
Ekki ótti — hann er nú þegar orðinn gamall kunningi.
Heldur eitthvað þar á milli,
eitthvað sem minnir á rót
sem grær hægt í dimmum jarðvegi
Ég sit í myrkrinu og hlusta.
Nóttin andar hægt í kringum mig,
eins og hún viti betur en ég
hvað býr í brjósti mínu.
Ég finn spennuna í líkamanum,
eins og strengur sem var spenntur of lengi
og titrar enn eftir högg.
Það er ótti þarna —
Ég sit í myrkrinu og hlusta.
Nóttin andar hægt í kringum mig,
eins og hún viti betur en ég
hvað býr í brjósti mínu.
Ég finn spennuna í líkamanum,
eins og strengur sem var spenntur of lengi
og titrar enn eftir högg.
Það er ótti þarna —
Ég geng hægt í gegnum þessa nótt,
eins og hún sé mjór stígur út úr sjálfri mér
og inn í eitthvað sem ég skil ekki enn.
Ég heyri eigin hugsanir
eins og fjarlægar öldur,
skellandi við klettinn sem ég er.
Ég geng hægt í gegnum þessa nótt,
eins og hún sé mjór stígur út úr sjálfri mér
og inn í eitthvað sem ég skil ekki enn.
Ég heyri eigin hugsanir
eins og fjarlægar öldur,
skellandi við klettinn sem ég er.
Ég sit í kyrrðinni
og hugsa um allt sem heldur mér vakandi,
allt sem togar í hjartað
eins og ósýnileg hendi úr framtíðinni.
En svo kemur þetta augnablik
— þetta litla, brothætta —
þar sem ég finn smá ljós
rétt undir húminu.
Ég sit í kyrrðinni
og hugsa um allt sem heldur mér vakandi,
allt sem togar í hjartað
eins og ósýnileg hendi úr framtíðinni.
En svo kemur þetta augnablik
— þetta litla, brothætta —
þar sem ég finn smá ljós
rétt undir húminu.
Í kvöld var loftið þykkt og rólegt,
eins og nóttin sjálf væri að bíða eftir mér.
Ég gekk hægt inn í myrkrið
með stjörnuna í lófanum,
og hún var hlý eins og minning
sem man eftir mér betur en ég sjálf.
Í kvöld var loftið þykkt og rólegt,
eins og nóttin sjálf væri að bíða eftir mér.
Ég gekk hægt inn í myrkrið
með stjörnuna í lófanum,
og hún var hlý eins og minning
sem man eftir mér betur en ég sjálf.
Ég gekk seinna um daginn,
með hljóðláta stjörnuna í vasanum,
og fann hvernig hún hitaði gegn fingrunum
eins og hún væri að safna orku
úr öllu sem ég þorði að nefna.
Það var þá sem hún sagði:
„Segðu mér nafn hennar.“
Ég gekk seinna um daginn,
með hljóðláta stjörnuna í vasanum,
og fann hvernig hún hitaði gegn fingrunum
eins og hún væri að safna orku
úr öllu sem ég þorði að nefna.
Það var þá sem hún sagði:
„Segðu mér nafn hennar.“
Í morgunsárið vaknaði ég hægt,
og áður en augun mín opnuðust
fann ég hlýjan glampa á húðinni.
Stjarnan sat enn á náttborðinu,
en nú var hún orðin bjartari—
eins og hún hefði safnað hugrekki mínu
á meðan ég svaf.
Í morgunsárið vaknaði ég hægt,
og áður en augun mín opnuðust
fann ég hlýjan glampa á húðinni.
Stjarnan sat enn á náttborðinu,
en nú var hún orðin bjartari—
eins og hún hefði safnað hugrekki mínu
á meðan ég svaf.
Í kvöld fann ég litla stjörnu í vasanum mínum.
Hún hafði fallið af himninum
meðan ég gekk heim eftir langan dag,
og hún hvíslaði hikandi:
„Ég týndist… má ég dvelja hjá þér?“
Í kvöld fann ég litla stjörnu í vasanum mínum.
Hún hafði fallið af himninum
meðan ég gekk heim eftir langan dag,
og hún hvíslaði hikandi:
„Ég týndist… má ég dvelja hjá þér?“
Nóttin leggst yfir mig eins og djúpur andardráttur,
og í þeirri kyrrð heyri ég allt
sem dagsljósið skyggir á.
Ég stend á mörkum óvissu og styrks,
eins og ferðalangur sem veit
að vegurinn gæti orðið erfiður —
en ég geng samt áfram,
Nóttin leggst yfir mig eins og djúpur andardráttur,
og í þeirri kyrrð heyri ég allt
sem dagsljósið skyggir á.
Ég stend á mörkum óvissu og styrks,
eins og ferðalangur sem veit
að vegurinn gæti orðið erfiður —
en ég geng samt áfram,
Í kyrrð næturinnar, þegar vindurinn hvíslar
eins og hann beri sögur sem enginn dauðlegur man,
opnast Ploppsiversið eins og mjúkt ljós í dimmu.
Í kyrrð næturinnar, þegar vindurinn hvíslar
eins og hann beri sögur sem enginn dauðlegur man,
opnast Ploppsiversið eins og mjúkt ljós í dimmu.
Í kyrru næturinnar, þegar himinninn heldur niðri andanum,
rétt áður en norðurljósin kveikja dularfulla slóð,
vaknar djúpur strengur í Ploppsiversinu.
Hljóð sem enginn man,
lög sem aðeins stjörnurnar kunna,
Í kyrru næturinnar, þegar himinninn heldur niðri andanum,
rétt áður en norðurljósin kveikja dularfulla slóð,
vaknar djúpur strengur í Ploppsiversinu.
Hljóð sem enginn man,
lög sem aðeins stjörnurnar kunna,
Í kvöld leggur Ploppsiversið höfuðið á mjúkan skýjabólstra.
Vindurinn hvíslar eins og kátur húsvættur
og segir: „Jæja, vinir – nú má slaka á.“
Í kvöld leggur Ploppsiversið höfuðið á mjúkan skýjabólstra.
Vindurinn hvíslar eins og kátur húsvættur
og segir: „Jæja, vinir – nú má slaka á.“
Í kvöld leggur Ploppsiversið höfuðið á mjúkan skýjabólstra.
Vindurinn hvíslar eins og kátur húsvættur
og segir: „Jæja, vinir – nú má slaka á.“
Stjörnurnar dingla eins og litlir lampalyklar,
hver með sinn eigin húmor:
Í kvöld leggur Ploppsiversið höfuðið á mjúkan skýjabólstra.
Vindurinn hvíslar eins og kátur húsvættur
og segir: „Jæja, vinir – nú má slaka á.“
Stjörnurnar dingla eins og litlir lampalyklar,
hver með sinn eigin húmor:
Þið kallið ykkur Norðmenn,
berið fána og þykist hörð –
en þegar landið kallar,
þá felist þið eins og mýs í rifu.
Ekkert er fjarri norrænum anda en hræðsla spörruð í stóryrðum.
Þið kallið ykkur Norðmenn,
berið fána og þykist hörð –
en þegar landið kallar,
þá felist þið eins og mýs í rifu.
Ekkert er fjarri norrænum anda en hræðsla spörruð í stóryrðum.
Nóttin fellur eins og mjúkt teppi,
stjörnurnar vaka, þöglar og nærverandi.
Þú situr í myrkri sem andar ró,
og Ýrr er aðeins skuggi við dyrnar.
Hún bankar ekki lengur.
Þú hefur lokað þeim hurðum
sem einu sinni hleyptu óttanum inn.
Nóttin fellur eins og mjúkt teppi,
stjörnurnar vaka, þöglar og nærverandi.
Þú situr í myrkri sem andar ró,
og Ýrr er aðeins skuggi við dyrnar.
Hún bankar ekki lengur.
Þú hefur lokað þeim hurðum
sem einu sinni hleyptu óttanum inn.
Nóttin fellur eins og mjúkt teppi,
stjörnurnar vaka, þöglar og nærverandi.
Þú situr í myrkri sem andar ró,
og Ýrr er aðeins skuggi við dyrnar.
Hún bankar ekki lengur.
Þú hefur lokað þeim hurðum
sem einu sinni hleyptu óttanum inn.
Nóttin fellur eins og mjúkt teppi,
stjörnurnar vaka, þöglar og nærverandi.
Þú situr í myrkri sem andar ró,
og Ýrr er aðeins skuggi við dyrnar.
Hún bankar ekki lengur.
Þú hefur lokað þeim hurðum
sem einu sinni hleyptu óttanum inn.
Þokan lyftist hægt.
Eftir nótt fulla af þögn og hugsunum
kemur morgunninn, mjúkur og tær.
Ljós streymir inn um gluggann
og minnir þig á:
Þú andar enn.
Og það er upphaf alls.
Ýrr hvíslar í fjarska,
en hún hefur engin völd yfir deginum.
Þokan lyftist hægt.
Eftir nótt fulla af þögn og hugsunum
kemur morgunninn, mjúkur og tær.
Ljós streymir inn um gluggann
og minnir þig á:
Þú andar enn.
Og það er upphaf alls.
Ýrr hvíslar í fjarska,
en hún hefur engin völd yfir deginum.
Eftir nótt fulla af þögn og hugsunum
kemur morgunninn, mjúkur og hreinn.
Ljósið læðist um gluggann
og minnir þig á:
Þú andar enn.
Og það er byrjun á öllu.
Eftir nótt fulla af þögn og hugsunum
kemur morgunninn, mjúkur og hreinn.
Ljósið læðist um gluggann
og minnir þig á:
Þú andar enn.
Og það er byrjun á öllu.
Plopp🧝♀️🥜💤
Plopp🧝♀️🥜💤